Hallo wereld!
Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.
Veel plezier!
Wondertje geboren!
Maandag 15 september, heel vroeg in de ochtend, kwam er een heel klein meisje bij op de wereld met de naam Adriana Maria, met MIRTHE als roepnaam!
Wondertje geboren!
Maandag 15 september, heel vroeg in de ochtend, kwam er een heel klein meisje bij op de wereld met de naam Adriana Maria, met MIRTHE als roepnaam!
Laatste….
Beste mensen,
er is een tijd van gaan en een tijd van komen. De tijd van komen is gegaan, de tijd van gaan is nu gekomen. Stukje bij beetje is er uit het niets een hele mooie web-log ontstaan, over het reilen en zeilen van de geweldige reis van Marc en Rianne. Dit is het laatste bericht (waarschijnlijk) op de web-log.
Ze zijn helemaal bijgekomen van de reis, weer een beetje ingeburgerd in ons kikkerlandje, wat overigens toch best wel wennen was, gezien Rianne die de eerste 4 weken met 3 truien, 2 vesten (dit misschien schromelijk overdreven) en geitenwollen sokken aanliep. Overal in hun huisje zijn Afrikaanse attributen en kleden te vinden, wat, naast de vele duizenden foto’s, toch een tastbare herinnering is aan ‘het tijdelijke leven’ in het verre zuiden.
Rianne heeft iedereen al bedankt in het ‘stukje’ hiervoor. Bij deze wil ik hen ook bedanken voor de ‘goede samenwerking’… 
Rianne stuurde om de zoveel tijd echt stapels foto’s naar mij via de e-mail, die ik vervolgens zo snel mogelijk op de log plaatste. Het heeft me aardig wat uurtjes gekost, maar ik vond het leuk om te doen, en de pc werkte lang niet altijd tegen… Bij deze bied ik aan, bij de volgende reis, deze taak weer op me te nemen…
Iedereen een hartelijke groet en bedankt!
Mieke
Over 10 jaar zegt Rianne: Kijk, dit is de web-site van papa en mama, toen ze héél lang geleden een barre reis maakten naar Afrika…
Toch?
Laatste….
Beste mensen,
er is een tijd van gaan en een tijd van komen. De tijd van komen is gegaan, de tijd van gaan is nu gekomen. Stukje bij beetje is er uit het niets een hele mooie web-log ontstaan, over het reilen en zeilen van de geweldige reis van Marc en Rianne. Dit is het laatste bericht (waarschijnlijk) op de web-log.
Ze zijn helemaal bijgekomen van de reis, weer een beetje ingeburgerd in ons kikkerlandje, wat overigens toch best wel wennen was, gezien Rianne die de eerste 4 weken met 3 truien, 2 vesten (dit misschien schromelijk overdreven) en geitenwollen sokken aanliep. Overal in hun huisje zijn Afrikaanse attributen en kleden te vinden, wat, naast de vele duizenden foto’s, toch een tastbare herinnering is aan ‘het tijdelijke leven’ in het verre zuiden.
Rianne heeft iedereen al bedankt in het ‘stukje’ hiervoor. Bij deze wil ik hen ook bedanken voor de ‘goede samenwerking’… Rianne stuurde om de zoveel tijd echt stapels foto’s naar mij via de e-mail, die ik vervolgens zo snel mogelijk op de log plaatste. Het heeft me aardig wat uurtjes gekost, maar ik vond het leuk om te doen, en de pc werkte lang niet altijd tegen… Bij deze bied ik aan, bij de volgende reis, deze taak weer op me te nemen…
Iedereen een hartelijke groet en bedankt!
Mieke
Over 10 jaar zegt Rianne: Kijk, dit is de web-site van papa en mama, toen ze héél lang geleden een barre reis maakten naar Afrika…
Toch?
Het laatste stukje van ons reisverslag
Beste familie, vrienden en andere belangstellenden,
zoals jullie inmiddels hebben gehoord/gezien zijn wij thuis aangekomen… Maar voordat we daar over gaan vertellen, gaan we eerst verder bij Marokko!
s’Nachts, na het verhaal van de vorige keer over de drugsroute, hebben we geslapen bij een wachtpost van het leger, aan de middelandse zee. Overigens dachten we eerst dat het een vissershuisje was. We kwamen daar aan en er was niemand te zien en we dachten: we gaan hier mooi staan. s’Morgens toen we uit de tent keken, zagen we een aantal mensen in groene pakjes naar ons kijken… Oeps volgens mij waren dit geen vissers… Gelukkig was het geen probleem en we werden hartelijk verwelkomt!
Op donderdag 27 maart zijn we de ‘grens’ overgegaan van Marokko naar Spanje; het eerste stukje Europa op Afrikaanse bodem! Dat vonden we erg spannend, en daarna natuurlijk de overtocht met de ferry van Ceuta naar Algeciras. We vonden dat de mensen erg hard reden… Wij met een gangentje van 70 over de weg, terwijl iedereen ons voorbij kwam suizen met een vaart van minstens 100 km. Daar moesten we erg aan wennen. Ook als we een supermarkt in kwamen, wisten we niet goed waar we moesten kijken… WAT EEN KEUS, Moet je kijken hoeveel soorten brood en koeken en groenten enz. WOWIE!!! Wat we wel erg jammer vonden was, dat we niet eens konden onderhandelen aan de kassa… Het went snel genoeg hoor…
Vrijdags zijn we richting Granada gereden. We wilden heel graag het oude morenfort Alhambra bezoeken. Op de heenweg was dit al de bedoeling geweest maar toen waren de kaarten al voor een aantal dagen uitverkocht, en toen hadden we het niet gedaan. s’Nachts hebben weop een camping in Granada gestaan, omdat we s’morgens vroeg richting het morenfort wilden gaan. Wij zaten dus de volgende morgen om 7 uur (wat een tijd hè?!) in de auto op weg naar het Alhambra. En het was echt de moeite waard, het fort bestaat uit een aantal paleizen, waar heel kunstig is gewerkt met mozaïek! In de muren, vloeren en plafond zijn met heel kleine steentjes figuren gemaakt. We zullen dit verhaal wat met woorden eigenlijk niet te vertellen is, nog aanvullen met een heleboel fotos!! Hou de web-log nog even in de gaten…
Hoe verder we de volgende week richting het noorden reden, hoe kouder het werd. Op 1 april gingen we de grens over van Spanje naar Frankrijk. Het regende en het sneeuwde. Het was echt heel erg leuk om ook deze winter nog, tot ons middel in de sneeuw te staan (met onze teva schoenen aan..).
Hoe verder we daarna Frankrijk in reden, hoe meer het regende. "En nou gaan we snel naar huis toe, want dit is echt helemaal niks; kou en regen en dan zeker in ons niet helemaal waterdichte tentje slapen zeker… mooi niet!" De laatste week voordat we thuis waren hebben we dus heel veel gereden. We hadden namelijk behalve dan, dat we de regen en de kou niet zo leuk vonden, ook nog 2 doelen. We wilden graag ons Carnette de Pasage persoonlijk afgeven in Munchen (Duitsland) en daarna als verrassing het weekend doorbrengen bij Marinus en Lenie die dat weekend in Andernach zouden liggen met hun schip. Het is allebei gelukt!
Op maandag zijn we vertrokken naar dit kikkerlandje. Om 15.00 uur reden we Opheusen binnen. Allebei waren we natuurlijk een beetje zenuwachtig omdat we niets hadden gezegd. Toen we met onze auto langs het huis reden hoorden we ‘Gabber’ de hond al hard blaffen. Het was een echte verrassing voor myn moeder die op dat moment alleen thuis was!!! We hadden namelijk gezegd dat we woensdag thuis zouden komen…
En toen begon het drukke nederlandse leven weer. <zucht> Inschrijven, zorgverzekering regelen, ander papierwerk regelen, EN natuurlijk op naar ons huisje wat we nog nooit hadden gezien!!! We zagen vanaf de weg al ballonnen en een groot spandoek hangen… Bedankt, Leendert en Nelleke!!! Het schattige huisje is ongeveer 125 jaar oud, erg klein maar heeeeeeel gezellig!
We willen bij deze, iedereen die met ons heeft meegeleefd, hartelijk bedanken voor mailtjes en/of reacties. We vonden het elke keer weer leuk en spannend om de reacties te lezen van jullie die wat achter lieten! Bedankt!
Ook willen we MIEKE, onze lieve vriendin, voor de zoveelste maal heel erg hartelijk bedanken voor wat zij allemaal voor ons heeft gedaan! Ze heeft voor ons uren achter internet gezeten om jullie onze doorgemailde foto’s te laten zien op de weblog! We weten zeker dat iedereen die onze verhalen gevolgd heeft, heeft genoten van de foto’s…! BEDANKT MIEKE!!!!!!!!!
En nu moet ik natuurlijk nog een reactie geven op wat mieke maandag schreef… "We zijn alle drie gezond terug gekomen." Er is een baby op komst!! Ik ben nu ongeveer 4 en halve maand zwanger. We zijn er erg blij mee en we zijn dankbaar dat alles goed gegaan is onderweg.
Ook kunnen we als laatste, met tranen in onze ogen (??), vertellen dat we verheugd zijn dat onze auto al is verkocht!! Hij gaat, voor zover we het weten, voor de 3e keer een reis maken naar AFRIKA!!! We wensen Viktor en Esther een hele goede reis toe!!!
Heb je vragen ergens over, wil je iets weten, stuur gerust een mailtje of laat een reactie achter!! Hartelijke groet, Marc en Rianne
Het laatste stukje van ons reisverslag
Beste familie, vrienden en andere belangstellenden,
zoals jullie inmiddels hebben gehoord/gezien zijn wij thuis aangekomen… Maar voordat we daar over gaan vertellen, gaan we eerst verder bij Marokko!
s’Nachts, na het verhaal van de vorige keer over de drugsroute, hebben we geslapen bij een wachtpost van het leger, aan de middelandse zee. Overigens dachten we eerst dat het een vissershuisje was. We kwamen daar aan en er was niemand te zien en we dachten: we gaan hier mooi staan. s’Morgens toen we uit de tent keken, zagen we een aantal mensen in groene pakjes naar ons kijken… Oeps volgens mij waren dit geen vissers… Gelukkig was het geen probleem en we werden hartelijk verwelkomt!
Op donderdag 27 maart zijn we de ‘grens’ overgegaan van Marokko naar Spanje; het eerste stukje Europa op Afrikaanse bodem! Dat vonden we erg spannend, en daarna natuurlijk de overtocht met de ferry van Ceuta naar Algeciras. We vonden dat de mensen erg hard reden… Wij met een gangentje van 70 over de weg, terwijl iedereen ons voorbij kwam suizen met een vaart van minstens 100 km. Daar moesten we erg aan wennen. Ook als we een supermarkt in kwamen, wisten we niet goed waar we moesten kijken… WAT EEN KEUS, Moet je kijken hoeveel soorten brood en koeken en groenten enz. WOWIE!!! Wat we wel erg jammer vonden was, dat we niet eens konden onderhandelen aan de kassa… Het went snel genoeg hoor…
Vrijdags zijn we richting Granada gereden. We wilden heel graag het oude morenfort Alhambra bezoeken. Op de heenweg was dit al de bedoeling geweest maar toen waren de kaarten al voor een aantal dagen uitverkocht, en toen hadden we het niet gedaan. s’Nachts hebben weop een camping in Granada gestaan, omdat we s’morgens vroeg richting het morenfort wilden gaan. Wij zaten dus de volgende morgen om 7 uur (wat een tijd hè?!) in de auto op weg naar het Alhambra. En het was echt de moeite waard, het fort bestaat uit een aantal paleizen, waar heel kunstig is gewerkt met mozaïek! In de muren, vloeren en plafond zijn met heel kleine steentjes figuren gemaakt. We zullen dit verhaal wat met woorden eigenlijk niet te vertellen is, nog aanvullen met een heleboel fotos!! Hou de web-log nog even in de gaten…
Hoe verder we de volgende week richting het noorden reden, hoe kouder het werd. Op 1 april gingen we de grens over van Spanje naar Frankrijk. Het regende en het sneeuwde. Het was echt heel erg leuk om ook deze winter nog, tot ons middel in de sneeuw te staan (met onze teva schoenen aan..).
Hoe verder we daarna Frankrijk in reden, hoe meer het regende. "En nou gaan we snel naar huis toe, want dit is echt helemaal niks; kou en regen en dan zeker in ons niet helemaal waterdichte tentje slapen zeker… mooi niet!" De laatste week voordat we thuis waren hebben we dus heel veel gereden. We hadden namelijk behalve dan, dat we de regen en de kou niet zo leuk vonden, ook nog 2 doelen. We wilden graag ons Carnette de Pasage persoonlijk afgeven in Munchen (Duitsland) en daarna als verrassing het weekend doorbrengen bij Marinus en Lenie die dat weekend in Andernach zouden liggen met hun schip. Het is allebei gelukt!
Op maandag zijn we vertrokken naar dit kikkerlandje. Om 15.00 uur reden we Opheusen binnen. Allebei waren we natuurlijk een beetje zenuwachtig omdat we niets hadden gezegd. Toen we met onze auto langs het huis reden hoorden we ‘Gabber’ de hond al hard blaffen. Het was een echte verrassing voor myn moeder die op dat moment alleen thuis was!!! We hadden namelijk gezegd dat we woensdag thuis zouden komen…
En toen begon het drukke nederlandse leven weer. <zucht> Inschrijven, zorgverzekering regelen, ander papierwerk regelen, EN natuurlijk op naar ons huisje wat we nog nooit hadden gezien!!! We zagen vanaf de weg al ballonnen en een groot spandoek hangen… Bedankt, Leendert en Nelleke!!! Het schattige huisje is ongeveer 125 jaar oud, erg klein maar heeeeeeel gezellig!
We willen bij deze, iedereen die met ons heeft meegeleefd, hartelijk bedanken voor mailtjes en/of reacties. We vonden het elke keer weer leuk en spannend om de reacties te lezen van jullie die wat achter lieten! Bedankt!
Ook willen we MIEKE, onze lieve vriendin, voor de zoveelste maal heel erg hartelijk bedanken voor wat zij allemaal voor ons heeft gedaan! Ze heeft voor ons uren achter internet gezeten om jullie onze doorgemailde foto’s te laten zien op de weblog! We weten zeker dat iedereen die onze verhalen gevolgd heeft, heeft genoten van de foto’s…! BEDANKT MIEKE!!!!!!!!!
En nu moet ik natuurlijk nog een reactie geven op wat mieke maandag schreef… "We zijn alle drie gezond terug gekomen." Er is een baby op komst!! Ik ben nu ongeveer 4 en halve maand zwanger. We zijn er erg blij mee en we zijn dankbaar dat alles goed gegaan is onderweg.
Ook kunnen we als laatste, met tranen in onze ogen (??), vertellen dat we verheugd zijn dat onze auto al is verkocht!! Hij gaat, voor zover we het weten, voor de 3e keer een reis maken naar AFRIKA!!! We wensen Viktor en Esther een hele goede reis toe!!!
Heb je vragen ergens over, wil je iets weten, stuur gerust een mailtje of laat een reactie achter!! Hartelijke groet, Marc en Rianne
Uitgebreidere versie van vorige bericht
Dag allemaal,
zoals ik al zei mochten Marc en Rianne weer veilig en gezond terug komen in Nederland, na ongeveer 7 maanden. Alles is goed gegaan, uiteraard wel spannende dingen meegemaakt, maar niet iets wat ‘schadelijk’ was voor hen… ??
De ouders van Rian hadden goed rondgekeken en geïnformeerd, en vonden uiteindelijk een schattig huisje in omgeving Kesteren-Lienden. Na wat heen een weer contact zijn ze overeengekomen om het huisje te huren! Dus vanaf toen hadden Marc en Rian ook een huis!
Het weekend van 5 & 6 april hebben ze doorgebracht bij vrienden/familie/kennissen in Duitsland.
Op 7 april om 15:07 reden ze Opheusden in, de ‘rust’ verstorend met een enorm geluid uit de uitlaat die er op dat moment enigzins belabberd aan toe was… (Geeft niet, toch bijna thuis… ) Omdat ma Roeten hier helemaal niet van op de hoogte was, was deze toch danig onder de indruk en een moment versuft en verbluft toen ze hen opeens weer zag staan, onaangekondigd (behalve dan dat de hond wat vreemde sprongen en geluid maakte, omdat hij hen al van verre hoorde..) Ook de rest van de fam was hier niet van op de hoogte gebracht.. En dus even stil…
En had ik al niet gezegd dat ze alle-drie gezond mochten aankomen?!? Jaja, inderdaad, u heeft gelijk. Maar dit laat ik aan Rianne zelf over…
Er is enorm hard geverfd, gesaust, getimmerd, opgehangen, inelkaar gezet, uitgepakt en schoongemaakt vanaf het begin, zodat het nu toch al wat bewoonbaar is. Al moet je wel nog over een berg dozen, een stapel rommel, en een uitstalling gereedschap heen springen om een zitplaats te bemachtigen… (Toch, Rian??) Maar koffie is natuurlijk gauw gezet..
Omdat ze momenteel erg druk zijn in hun huis en volgens mij nog niet over internet beschikken, is mij gevraagd dit op de web-log te zetten.
Een hartelijke groet, en binnekort volgt de rest van hen zelf!
Mieke
Uitgebreidere versie van vorige bericht
Dag allemaal,
zoals ik al zei mochten Marc en Rianne weer veilig en gezond terug komen in Nederland, na ongeveer 7 maanden. Alles is goed gegaan, uiteraard wel spannende dingen meegemaakt, maar niet iets wat ‘schadelijk’ was voor hen… ??
De ouders van Rian hadden goed rondgekeken en geïnformeerd, en vonden uiteindelijk een schattig huisje in omgeving Kesteren-Lienden. Na wat heen een weer contact zijn ze overeengekomen om het huisje te huren! Dus vanaf toen hadden Marc en Rian ook een huis!
Het weekend van 5 & 6 april hebben ze doorgebracht bij vrienden/familie/kennissen in Duitsland.
Op 7 april om 15:07 reden ze Opheusden in, de ‘rust’ verstorend met een enorm geluid uit de uitlaat die er op dat moment enigzins belabberd aan toe was… (Geeft niet, toch bijna thuis… ) Omdat ma Roeten hier helemaal niet van op de hoogte was, was deze toch danig onder de indruk en een moment versuft en verbluft toen ze hen opeens weer zag staan, onaangekondigd (behalve dan dat de hond wat vreemde sprongen en geluid maakte, omdat hij hen al van verre hoorde..) Ook de rest van de fam was hier niet van op de hoogte gebracht.. En dus even stil…
En had ik al niet gezegd dat ze alle-drie gezond mochten aankomen?!? Jaja, inderdaad, u heeft gelijk. Maar dit laat ik aan Rianne zelf over…
Er is enorm hard geverfd, gesaust, getimmerd, opgehangen, inelkaar gezet, uitgepakt en schoongemaakt vanaf het begin, zodat het nu toch al wat bewoonbaar is. Al moet je wel nog over een berg dozen, een stapel rommel, en een uitstalling gereedschap heen springen om een zitplaats te bemachtigen… (Toch, Rian??) Maar koffie is natuurlijk gauw gezet..
Omdat ze momenteel erg druk zijn in hun huis en volgens mij nog niet over internet beschikken, is mij gevraagd dit op de web-log te zetten.
Een hartelijke groet, en binnekort volgt de rest van hen zelf!
Mieke
THUIS…
Beste mensen,
Marc en Rianne zijn alle-drie weer THUIS! Gezond en wel, maken het goed.
Binnekort meer hierover, natuurlijk!
Hartelijke groet,
Mieke (zelf hebben ze tijd tekort..)